همه چیز درباره ی ام اس

همه چیز درباره ی ام اس

ام.اس نوعی  بیماری اتوایمیون است یعنی حمله ی سیستم ایمنی بدن به بافت های خودش. در چنین فرایندی میلین از بین می رود، میلین  همان غشاء چربی است که فیبرهای عصبی مغز و نخاع در آن پیچیده شده و از فیبرهای عصبی مغز و نخاع محافظت می کند.میلین را مانند عایق روی سیم های الکتریکی عمل می کند هنگامیکه میلین آسیب  ببیند، پیغام صادره در طول آن عصب متوقف شده و یا به کندی منتقل می شود.

تاثیر بعضی فاکتورها در ابتلا به ام اس

سن:  

ام.اس در هر سنی می تواند اتفاق بیافتد واما به طور معمول در افراد سنین  ۲۰تا۴۰  سال شایع می باشد.

جنسیت:

 در صد احتمال ابتلا به ام.اس در زنان دوبرابر مردان است.

وراثت:

احتمال ابتلا به ام.اس در افراد دارای سابقه خانوداگی این بیماری بیشتر است.البته باید به این نکته توجه داشت که. تجربه در دوقلوهای همسان نشانگر آن است که وارث تنها فاکتور موثر در ابتلا به ام.اس نمی باشد. اگر ابتلا به ام.اس فقط توسط ژنتیک تعیین می شد دوقلوهای همسان ریسک مشابهی داشتند اما این چیزی نیست که در عمل اتفاق می افتد. در واقع چنانچه یکی از دوقلوها مبتلا به این بیماری باشد، احتمال ابتلا در قل دیگر تنها ۳۰ % است.

عفونت:

بعضی از انواع  ویروس ها با ام.اس در ارتباط هستند. اکنون بیشتر تحقیقات توجه خود را به ارتباط بین ام.اس با ویروس Epstein-گذاشته اند ، ویروسی که موجب منونوکلئوز عفونی می شود. و چگونگی اینکه این ویروس باعث افزایش احتمال ابتلا به ام.اس می شود، تحت بررسی است .

نژاد:

 سفیدپوستان الخصوص خانواده هایی با نژاد اروپای شمالی، در بیشتر احتمال دارد که  به ام.اس مبتلا شوند . آسیایی ها ، آفریقایی ها و آمریکایی های بومی کمترین ریسک را دارا هستند .

عوامل جغرافیایی:

 ام.اس در کشورهایی با آب و هوای معتدل متداول تر است مانند اروپا ، جنوب کانادا ،شمال ایالات متحده ، نیوزیلند و جنوب استرالیا . به نظر می رسد که احتمال مبتلا شدن به این بیماری با عرض جغرافیایی افزایش می یابد . برای مثال کودکی که از یک ناحیه پرخطر به یک ناحیه کم خطر نقل مکان کرده است، ویا برعکس ، میزان احتمال ابتلا به بیماری متناسب با محل جدید سکونت او خواهد بود.اما چنانچه این انتقال بعد از سن بلوغ باشد، میزان احتمال ابتلا مشابه با محل سکونت اول او خواهد بود.

سایر بیماری ها:

 فرد در صورت مبتلا بودن به یکی از بیماری های اتوایمیون زیر  ، احتمال  ابتلا به ام.اس در وی زیاد خواهد بود:

  • بیماری تیروئید
  • دیابت نوع ۱
  • بیماری روده تحریک پذیر

عوارض

در بعضی موارد افراد مبتلا به ام.اس به عوارض  زیر مبتلا می شوند :

  • تشنج
  • افسردگی
  • اسپاسم و سفتی عضلات
  • بی حسی و فلج ، به طور معمول در پاها
  • تغییرات ذهنی همچون فراموشی  و یا عدم تمرکز
  • اختلال در دفع مدفوع یا ادرار و نیز اختلال در عملکرد جنسی

درمان دارویی

پزشک و یا فیزوتراپ به بیمار آموزش می دهد که چطور حرکات کششی و استقامتی متناسب با بیماری خود انجام دهد همچنین نحوه ی استفاده از وسایل و امکانات تسهیل کننده کارهای روزمره را به او نشان می دهد

پلاسمافرز:

 این فرایند مانند دیالیز است، و  به گرفتن خون و جداکردن پلاسمای آن و تزریق دوباره ی عناصر شکل دار خون به خود اهداء کننده خون گفته می شود. در این روش به جای پلاسمای برداشته شده ، پلاسمای منجمد تازه یا آلبومین جایگزین می کنند. این روش درمانی به منظور مقابله با علائم شدید بیماری ام.اس و عود آن صورت می گیرد.  به ویژه در آن دسته از بیمارانی که به استروئید تزریقی پاسخ نداده اند .